Vrijdag 24 februari 2012
Melancholia
Lars von Trier
Denemarken 2012 - 134 minuten
Met: Kirsten Dunst, Charlotte Gainsbourg, Kiefer Sutherland, Charlotte Rampling, John Hurt, Alexander Skarsgård, Stellan Skarsgård, Brady Corbet
‘In a way Melancholia does have a happy ending’. Je moet wel Lars von Trier heten om in de vernietiging van de aarde iets positiefs te zien. Maar deze uitspraak is niet de zoveelste grap van een beroepsprovocateur. Het is, net als de film zelf, de uitdrukking van een getormenteerde ziel.
Het eerste deel van Melancholia doet denken aan de gloriedagen van Dogma als filmstijl. En dan niet alleen de cameravoering. Kirsten Dunst speelt Justine, een ogenschijnlijk verwende bruid. Kosten noch moeite zijn gespaard om haar ‘de mooiste dag uit haar leven’ te bezorgen. Er is een kasteel, groot genoeg voor de honderden gasten, een golfbaan met 18 holes, taart, champagne. En zelfs een limousine die, in een hilarisch openingsscène, te groot is om de bocht van een plattelands-weggetje te nemen. Maar het is niet genoeg, niet voor haar. Vol twijfel trekt ze zich terug, telkens weer.
Vrijdag 2 maart 2012
La Piel Que Habito
Pedro Almódovar
Spanje 2011 - 120 minuten
Met: Antonio Banderas, Elena Anaya, Blanca Suárez, Jan Cornet, Marisa Paredes
De film is een verbijsterende, fascinerende thriller geworden met enkele sci-fi trekjes. Zoals het een goede thriller betaamd is minder weten meer genieten, dus beperkt deze recensie zich tot een zeer schematische uiteenzetting van de filmopzet. La piel que habito gaat over Robert Ledgard een vooraanstaande chirurg die een jonge vrouw in zijn grote landhuis verborgen en gevangen houdt, Vera. Dat zij subject is van zijn wetenschappelijke experimenten, wordt al snel duidelijk, maar hoe de vork precies in de steel zit wordt pas tergend langzaam onthuld. En wat heeft Ledgards traumatische familiegeschiedenis hier mee te maken?
Woensdag 7 maart 2012
Just a Beginning
Pierre Barougier & Jean-Pierre Pozzi
Frankrijk 2011 - 97 minuten
Met: Pascaline Dogliani, kleuters van deJacques Prévertschool in Le Mée-sur-Seine.
Eens in de week hebben de kleuters van de Jacques Prévertschool nabij Parijs een bijzondere les: filosofie, van juf Pascaline. Bij haar gaat het om réfléchir, zelf over dingen nadenken. Over de liefde, over het leven en over de dood.
Nog opmerkelijker dan vierjarigen teksten als réfléchir en Je suis d’accord (Ik ben het ermee eens) te horen bezigen, is de gretigheid van de kinderen om te filosoferen. Ze hebben overal wel een mening over, hoe krom de redenering soms ook is.
Juf Pascaline laat ieder kind aan het woord, zonder oordeel. Er is geen goed of fout, alleen het waarom. Ook gooit ze vragen in de groep als: is dood hetzelfde als overleden? En: kun je iemand leuk vinden en niet van hem houden? De antwoorden onthullen veel over de achtergrond van de kinderen.