Vrijdag 24 februari 2012

Melancholia

Lars von Trier
Denemarken 2012 - 134 minuten
Met: Kirsten Dunst, Charlotte Gainsbourg, Kiefer Sutherland, Charlotte Rampling, John Hurt, Alexander Skarsgård, Stellan Skarsgård, Brady Corbet

‘In a way Melancholia does have a happy ending’. Je moet wel Lars von Trier heten om in de vernietiging van de aarde iets positiefs te zien. Maar deze uitspraak is niet de zoveelste grap van een beroepsprovocateur. Het is, net als de film zelf, de uitdrukking van een getormenteerde ziel.
Het eerste deel van Melancholia doet denken aan de gloriedagen van Dogma als filmstijl. En dan niet alleen de cameravoering. Kirsten Dunst speelt Justine, een ogenschijnlijk verwende bruid. Kosten noch moeite zijn gespaard om haar ‘de mooiste dag uit haar leven’ te bezorgen. Er is een kasteel, groot genoeg voor de honderden gasten, een golfbaan met 18 holes, taart, champagne. En zelfs een limousine die, in een hilarisch openingsscène, te groot is om de bocht van een plattelands-weggetje te nemen. Maar het is niet genoeg, niet voor haar. Vol twijfel trekt ze zich terug, telkens weer.

In het tweede deel zien we hoe haar zus zich samen met haar man en kind voorbereidt op een mogelijke ramp. De aarde dreigt in botsing te komen met de planeet Melancholia, die zich jarenlang verborgen heeft gehouden achter de zon. Iedereen raakt in paniek, behalve Justine. Het naderende onheil brengt haar tot rust. We denken weer terug aan de excuses die ze mompelde tegen de bruidegom. Dat was geen loos gebaar. ‘Life on earth is evil’. Dat van haar in ieder geval. Het spijt haar oprecht dat ze iedereen daarin moet meesleuren. Maar ze kan niet anders.

Filmvertoning
Vrijdag 24 februari 2012